تا احتمال لبخند

زمان تلوتلو مي‌خورد

sanazsafaee — Thu, 21 May 2009 10:00:12 GMT

«ديگر مدت‌هاست چيزي از ما باقي نمانده جز خود ما» اين جمله را با خودت زمزمه مي‌كني و پا به پاي آلبوم خانوادگي سلانه سلانه مي‌روي به روزهايي كه سال‌ها پيش گذشتند «درسته اون فراموشي داره، اما ما كه يادمون هست» اين جمله را كمي بلند مي‌گويي تا مادرت بشنود «كله‌ي سحر پا شده دست‌نماز بگيره اشتباهي از در خونه زده بيرون، چطور سر از كلانتري درآورده خدا مي‌دونه، خدا خيرش بده درجه‌دار بود تا زنگ زد راه افتادم. سه چهار ساعتي با اون سر و وضع تو كلانتري جا خوش كرده بود از بس آدرساي بي‌ربط تحويل اون بنده‌هاي خدا داده بود، همشون گيج شده بودن. از تو حرفاش فهميدن من تو بورس كار مي‌كنم و...» سرت را مي‌گيري توي دستات صداي مادرت قطع و وصل مي‌شود چون موج‌هاي راديويي كه بر طاقچه دارد پا مي‌كوبد «مي‌رن آدما، از اونا فقط خاطره‌هاشون به جا مي‌مونه» مادربزرگ قرآن نفيس را دست گرفته وارد اتاق مي‌شود، پاهايت را كه تازه دراز كرده بودي جمع مي‌كني خودت را تا لبه‌ي پشتي بالا مي‌كشي «ماماني بيا تو» / «نه مادر راحت باش،‌ بيا اينا تبركه، عيدت مبارك عزيزكم». عيد نيست. امروز اولين‌بار نيست كه مادربزرگ هواي بهاري به سرش زده و تمام حقوق بازنشستگي‌اش را بي‌حواس عيدي مي‌دهد و چندمين‌بار است كه اسكناس‌ها را برمي‌گرداني گوشه‌ي كيف قهوه‌اي سوخته‌اش و بغضت را فرو مي‌دهي. وقتي يادت مي‌آيد فقط تا فردا فرصت داري عطرش را در خانه نفس بكشي دوست داري كوله پشتيت را بر شانه بياندازي و تمام روز را پياده گز كني. دلت مي‌خواهد چشم‌هايت را كه بستي پنج ساله شوي با آن كلاه پشمي كه خوب يادت مانده دستت را براي هميشه به مادربزرگ بدهي تا ابد در صف نان لواشي گوشه‌ي چادرش را بكشي و اشك بريزي كه دلت توپ پلاستيكي مي‌خواهد. سخت است ديدن و لب تر نكردن. شنيدن و نشنيده گرفتن. دلش كه نمي‌خواهد. حتي وقتي مي‌گويد: «چه بهتر اونجا همه همسن و سال هميم» حياطي خواهد داشت گلكاري شده. با نيمكت‌هايي سبز آبي. تير چراغ‌برق‌هايي شايد پايه كوتاه به سبك پارك كودك. هميشه پرستاراني در آن اطراف هستند گوشه‌ي حياط صندلي‌هاي چرخ‌داري خواهد بود شايد كسي برگ‌هاي زرد را بر سنگ‌فرش‌هاي آجري جارو كند. اتاق‌هاي نورگير، تخت‌هاي ميله‌‌دار با ملافه‌هاي گلدوزي، ظرف‌هاي فلزي پر از سوپ‌هاي بي‌نمك هويج‌هاي پخته. اين‌ها را تو تصور مي‌كني. چرا كه دوست داري چيزي از قلم نيافتد. قرص‌هايش را سر ساعت مي‌آورد با ليوان‌هاي آب. با ليوان‌هاي شير. با آب پرتغال تازه. ناهار كلم پخته و كدوي آب‌پز خواهد خورد با ماست كم‌چرب. دلت مي‌خواهد گلداني كنار تخت‌‌اش باشد تا اولين‌بار كه به ديدنش بروي گل‌هاي مصنوعي را دور بريزي جاش چند شاخه ميخك سپيد بچيني. كتابي كه قصد داري هر‌بار برايش بخواني تا چشم‌هايش سنگين شود را كنار گلدان خواهي گذاشت. پرده‌هاي اتوكشيده حسابي آهار خورده‌اند و صدايش را خواهي شنيد كه با رضايت خواهد گفت: همه چيز خوب است. برمي‌گردي توي اتاق پاهايت را دراز مي‌كني و شبيه مادربزرگ كه بالشي زير سرت مي‌گذاشت. تو را مي‌خواباند روي گهواره‌ي پاهايش و تندتند تكان مي‌داد، پاهايت را تكان مي‌دهي. زمان چون ارابه‌اي كه از جنگ برگشته باشد تلوتلو مي‌خورد و اين براي تو خوب است كه ترجيح مي‌دهي فردا نشود. مادرت دارد چمداني را مي‌بندد. چادر سپيدي و جانمازي، دمپايي‌هاي ابري، لباس‌هاي راحتي و كلي خرت و پرت ديگر. مادربزرگ نشسته پاي تلويزيون و حواسش نيست كه نيم ساعتي مي‌شود ديگر جعبه‌ي جادو به برفك نشسته و چيزي نشان نمي‌دهد. دارد النگوهايش را يكي يكي درمي‌آورد و مي‌ريزد روي ميز. «كجا مي‌ري، يعني خونه‌ي به اين بزرگي فقط براي تو يكي جا نداره» ين را وقتي مي‌گويي كه توي بالكن ايستاده‌اي و زل زده‌اي به درخت‌هاي خيابان كه حالا چون مرداني با فراك رسمي در تاريكي دور مي‌شوند.

ساناز صفايي- پنكه سقفي- مجله مردم و جامعه

هر حادثه ای تلنگری ست

sanazsafaee — Sun, 08 Feb 2009 09:19:18 GMT

وقتي گريزي نيست ناگزير مي‌شوي. چون حركت ريگ‌ها در جريان تند آب. چون پوست انداختن و رنگ باختن زير آفتاب تموز عمودي. همچون دست و پازدن پيراهن‌ها بر بند رخت وقتي باد خشمگين مي‌وزد. چترت را باز مي‌كني چرا كه هوا باراني‌ست. بالاپوشت را محكم مي‌چسبي چرا كه سوز مي‌آيد.

پلك‌هايت سنگين مي‌شود چون روز ته‌مانده‌ي فنجانش را بالا كشيده است و شب از چارچوب در از لاي درزهاي پنجره و از سرسراي سايه روشن نفوذ مي‌كند، غروب را سر مي‌كشد و بر همه چيز سايه مي‌افكند پس گريزي نيست پس بهترين راه پذيرفتن است.

در شهري ساحلي زندگي مي‌كني، براي‌ همين در هواي دم كرده نفس مي‌كشي. نقاش ساختماني، اين است كه هميشه تمام تنت بوي چسبناك رنگ روغن دارد اين جور چيزها را خودت خواستي خودت برمي‌گزيني كه مثلاً پزشك باشي يا آموزگاري در يكي از مناطق حاشيه‌اي دور افتاده، اما نوشتن چيز ديگري‌ست شكست‌ناپذير تو را فرا مي‌گيرد. بر تو نازل شده تا زندگي‌ات را در دست بگيرد، موهايت را جوگندمي كند و چشمهايت را ته‌استكاني. تقلا مي‌كني اما راه فراري نيست. بقاي تو در نوشتن است. حالا تمام روز را با كاغذهايي مي‌گذراني كه دور و برت پهن شده‌اند البته كه چون ديگران براي خريد در ميدان‌هاي تره‌بار قدم مي‌زني خانواده تشكيل مي‌دهي، اسپند دود مي‌كني، سريال مي‌بيني قيمت سكه را در ستون روزنامه نگاهي مي‌اندازي، ترازويي داري تا خودت را وزن كني، رژيم غذايي‌‌ات را با پزشك در ميان مي‌گذاري، پيك‌نيك مي‌روي. اسفناج پخته مي‌خوري، سفر مي‌كني، دوستاني داري و احساس پنج‌گانه‌اي. اما هميشه چيزي در تو موج مي‌زند چيز ديگري تا بي‌اختيار لبخندت را تلخ مزه كني.

مردم از كنار هم مي‌گذرند، دور مي‌شوند و سايه‌هايشان كشدار در هم تنيده مي‌شود و اين تنها تو هستي كه هر روز آن‌ها را با خودت به خانه خواهي برد تا جايي بر دفترت ثبت شوند كودكان برتاب‌ها مي‌خندند و مادران با زمستان ساك‌هاي خريد را از شلغم‌هاي درشت پر مي‌كنند و تو دوست داري تصويرشان را دنبال كني تا آشپزخانه خانه‌هايشان تا پشت پلك‌هاي ورم كرده‌ كودكان از خواب. مي‌بيني اما نه نيمه‌هاي خالي و پر را. مي‌شنوي نه تنها سمفوني و سونات‌ها را. مي‌خندي نه به كسي كه با هر كسي كه دوست ندارد به تنهايي بخندد.

اشياء برايت هويت موجودات زنده‌اند همان‌طور كه مبل راحتي را تصور مي‌كني كسي را بر آن مي‌نشاني كه ترجيح مي‌دهي ساعت‌ها سكوت كني تا برايت شعري بخواند. خودكارت را در فاصله بين دكمه‌هاي پيراهنت جا مي‌دهي هميشه چيزي هست تا تو را نگران كند تا ساعت‌ها را به نوشتن سركني فرق ندارد ترافيك شهري باشد يا نسل‌كشي، بمباران باشد يا آنفولانزاي مرغي.

گذشته‌ را از سر گذرانده‌اي و سرنوشت را چون پنجره‌اي مي‌نگري كه كسي خود را پشت پرده‌هاي باسمه‌اي‌‌اش پنهان مي‌كند و تنها تكاني از پرده در قاب پنجره باقي مي‌ماند. ديگر نمي‌تواني شانه‌هايت را بالا بيندازي.

هر حادثه‌اي برايت تلنگري‌ست تا در خود فرو بروي تا ليوان چايت روي ميز يخ بزند. گاهي فكر مي‌كني: بهتر است كارمندي ساده باشي. بن لباس بگيري و بيمه شوي. تعطيلات را به شمال كشور بروي گاهي هم رماني بخواني و سيگاري دود كني. اما گريزي نيست. تو انتخاب شده‌اي تا بنويسي هر چند ترجيح مي‌دادي از شرش خلاص شوي نفس راحتي بكشي،‌ زندگي ساده‌تري داشته‌ باشي و هر وقت دوست داشتي سراغش را بگيري. اما راه گريزي نيست، هيچ‌گاه تركت نخواهد كرد. اين احساس كه هر تصويري بهانه‌ايست تا داستاني از سر بگيري گوشه‌اي را پيدا كني تا به تنهايي ساعت‌ها كلمات را كنار هم قطار كني هيچ‌گاه تركت نخواهد كرد. حتي وقتي گوشه كتابت را تا مي‌كني حتي وقتي پتو را روي سرت مي‌كشي حتي وقتي خواب مي‌بيني كه پيراهن تابستاني پوشيده‌اي و ويترين‌ها را زيرورو مي‌كني تا كفشي راحتي بخري باز آن نگاه كنجكاو از پشت پلك‌هايت خيز بر مي‌دارد و تو را وادار مي‌كند همه چيز را به خاطر بسپاري آن نگاه حساس چون دوربيني همه چيز را ثبت مي‌كند نگاه فروشنده را وقتي براندازت مي‌كند و لبخند مي‌زند. كودكي كه بيني‌‌اش را به ويترين چسبانده. هميشه همين‌طور است هميشه همين‌طور بوده است. ديگر سال‌هاست پذيرفته‌اي كه انتخابي در كار نيست مي‌نويسي، چون رنگ پوستت كه گندمي‌ست چون رنگ موهايت كه به مادربزرگ رفته است. چون صداي خشدار و بمي كه وقتي نگراني لرزان‌تر مي‌شود. هيچ‌كدام‌شان را انتخاب نكرده‌اي. چون نوشتن يعني حتي اگر ننويسي فرقي ندارد با همان كنكاش نگاه خواهي كرد و خواهي شنيد.

بر تو چه مي‌گذرد؟ از تو چه باقي مي‌ماند؟ شهر در جريان است. زندگي جريان دارد. زمين باير است. بادهاي موسمي مي‌آيند و مي‌روند و تو دوست داري پشتي صندلي‌ات را بخواباني و تمام بعدازظهر را به سر بالايي‌هايي كه بايد طي مي‌كردي تا به محل كارت برسي فكر نكني و بجايش خودكارت را برداري و چون رفتگري سايه‌ات را بغل كني.

ساناز صفایی- ستون پنکه سقفی -مجله مردم و جامعه

فصل اول از هیروشیما عشق من

sanazsafaee — Sat, 08 Nov 2008 12:35:18 GMT

بر اساس پانوشت۱۲۳۴:

همیشه زمان آنگونه که می خواهد می‌گذرد، یعنی درست عکس آن چیزی که تو می‌خواهی. تند می‌گذرد چون ترجیح می‌دادی فنجان چایت سرد نشود و کرکره‌های کافه را پایین نکشند تا مجبور نشوی زود بساطت را جمع کنی و به کوچه پناه ببری. دیر می‌گذرد وقتی پیاده‌روها را متر می‌کنی تا به خانه برسی تا تلفن زنگ بزند و آن طرف گوشی کسی زمزمه کند: خوب بخواب .

آن وقت دیرترهم می‌گذرد تا دوشنبه‌ای که فکر می‌کردی دیگر نخواهد رسید. چشم به هم بزنی باز هم مو به مو مثل هفته‌ی پیش. اینبار بستنی‌ات زود آب می‌شود، او چایش را سر کشیده است و باید سر بالایی را به تنهایی نفس نفس بالا بکشی.
آخ، زمان آن طور که می‌خواهد می‌گذرد، یعنی درست عکس آن چیزی که تو می‌خواهی. اتفاقی برای تکرار باقی نمی‌گذارد زمانی که انتظار می‌کشی تنها یکبار دیگر با آن روبرو شوی. فقط کافی‌ست سعی کنی به فراموشی بسپاری شهری را که در آتش رها کردی یا داستانی که در آن هر شب ابلیس دستمالی از پشت پرده های کرخت بیرون می‌کشید و بالای سر مادری می‌گذاشت که دوست نداشت گلوی کودک تلف شده را به یاد آورد، آن وقت هر لحظه بر تو سایه می اندازد هر جا و هر لحظه بدون اینکه تکراری شود تکرار خواهد شد.
داری از خودت می‌پرسی البته اگر سال‌ها پیش نپرسیده باشی. شاید هم قصد داری چند روز دیگر بپرسی یا همین فردا. داری با خودت دسته و پنجه نرم می‌کنی. چه فرقی می‌کند کی اتفاق افتاده است؟ زمان خواب سنگینی دارد.
دست‌هایت را به هم می‌مالی، بالا پوشت را محکم می‌چسبی، سرما جریان دارد، دست‌هایت جریان دارند. به نشر چشمه می‌روی، سر ساعت که نه، هیچ وقت کارهایت ساعت مشخصی ندارند. می‌نشینی سر صبر کتاب‌ها را ورق می‌زنی، توی سرت بازار مس‌گرهاست. می‌خری و می‌زنی بیرون. سر راه به کافه نمی‌روی، قدم هم نمی‌زنی، چرا که بارانی در کار نیست. سوار اتومبیل۴(ت)‏ می‌شوی و گازش را می‌گیری. قراری نداری، انتظارش را هم نمی‌کشی. فقط دوست داری با کسی حرف بزنی. با کسی حرف بزنی که چه شود؟ می‌خواهم صد سال سیاه حرف نزنی. زمان آن‌طور که می‌خواهد می‌گذرد. حالا با کسی حرف بزنی یا نزنی فرقی ندارد. چهارراه داری. بروی یا نروی. بروی گیر می‌یوفتی چون دارند از دو طرف هجوم می‌آورند. نروی باید صبر کنی سبز شود. پس دو راه دیگر را انتخاب کن. سیگاری آتش بزن و فحشی بده. "با من برقص و خودت و به من بچسبون3" شیشه را بالا می‌کشی و پشت چشمی برای راننده‌ی بغل دستی نازک می‌کنی. چه افتضاحی به بار خواهی آورد اگر به خانه برسی و بخواهی غذایی آماده کنی. دست پختت بد نیست خوب هم نیست. یعنی باید انگیزه داشته باشی. بارها شنیدی و تایید کردی و به کار بردی: زن از آشپزخونه خیلی بزرگتره. حالا چه می گویی؟ وقتی تا پایت به خانه می رسد سراغ اجاق گاز را از خودت می‌گیری. هنوز آب جوش نیامده فنجانی، لیوانی، چیزی را می‌چینی روی میز. خوراکی سرهم می کنی و سالادی. ظرف ماست را در کاسه‌ای می ریزی تا یخچال‌2 را مرتب جلوه بدهی و برای پارچ آب جا واکنی. حالا چه می‌گویی؟ حتی وقتی ظرف‌های شام را تا قاشق آخر آب کشیدی باز هم همان جا می‌نشینی تا ادامه‌ی رمان دیشب را چشم بدوزی. دیدی آشپزخانه برای تو یکی اندازه‌ی اندازه است. در نرو حالا زمستان است و سرما را بهانه می‌کنی و بخار دلچسب کتری2 را. خواننده که کور نیست. تابستان هایت را هم دیده‌است.

فصل بعد بماند برای فصل بعد...

پانوشت¹:

1- پانوشت همان توضیحات است که برای خالی نبودن عریضه اتفاق افتاده

2-کتری قرمز اناری

2- و یخچال سپید یخچالی

3- گوش دادنش پیشنهاد نمی شود

۴- Nostos=nostalgia

5- در فصل بعدی به آن اشاره خواهد شد

ساناز صفایی

نانوا هم جوش شيرين مي‌زند، بيچاره فرهاد!

sanazsafaee — Mon, 18 Aug 2008 11:18:18 GMT

تقديم به دوستاني كه سراغ اين شعر را مي گرفتند

چار فصل ِ ویوالدی ، کوچه خواب ِ برف می‌دید

صندلی پالتو تنش بود، شومینه چشم‌هاشو می‌مالید

خواب‌های عجیب می‌بینم، قرص ِ خوابم عوض شده انگار

کودتا می‌کنم علیه خودم ، روسریم و از سرم بر دار

صحنه‌های سیاه ،ِ ماضی ِ بعید، با نقاب های جادویی

نقش‌ها کلید می‌خوردند ، از یه بازی ِ زناشویی

از فضا کناره می‌گیرم ، خواب ِ کوچه بر ملا می‌شه

فصل ِ چندم اتفاق می‌افته! پدرم از تو گور پا مي‌شه

پدرم پیر شده بعد از این همه مردن و نبوسیدن

کتشو می‌تکونه و می‌گه: خیلی سخته با خاک خوابیدن !

جنگل از تخت خواب ِ من می‌ره، تو اتاقم توهم آزاده

انتظاری ندارم از مردی که تو فنجون ِ فالم افتاده

تا تنم از گناه بر گرده ، هر شب از گریه کام می‌گیرم

بچه‌هام و تو خواب می‌بوسم، از خودم انتقام می‌گیرم

تـِم ِ خوابم عوض شده، دارم با ویوالدی عشق می ورزم

از خودم بی نصیب می‌مونم ، مادرم فکر می کنه هرزه م

زندگی تو مناطق ِآزاد ، آسمون ِ پلاستیکی

جنبش ِ زنای خونه نشین ، با تفکرات ِ ماتیکی

ساناز صفايي

آن تیغ کجا بود؟

sanazsafaee — Mon, 23 Jun 2008 09:41:18 GMT

در کوی تو مشهورم و از روی تو محروم/ گرگ دهن آلوده ی یوسف ندریده

خواستم شعری بنویسم اما ترسیدم حالم بدتر شود، گفتم فیلمی پیشنهاد کنم دیدم اسمی به یادم نیست، هیچ کتابی به تازگی درگیرم نکرده است. البته برای چندمین بار "تونل ارنستو ساباتا را خواندم.

دیشب رفتم سراغ"پرنده ی من" اثر فریبا وفی. می گفت: شوهر دار که شدی تمام دنیا قبل از هر کاری یک عدد ساعت گنده به دیوار اتاق خوابت آویزان می کنند و برای شنیدن اولین خبر لحظه شماری می کنند . بعد یکی آش آلو برایت می پزد و یکی لواشک ترش برایت می خرد . توی اتوبوس یکی بلند می شود و جایش را به تو می دهد و توی خیابان همه ی نگاه ها ناخواسته روی شکمت پایین می آیند که حالا دیگر گرد و قلنبه شده و از قلنبگی پیداست که پسر است . بعد روزهایت به کنجکاوی در مورد این که سزارین بهتر است یا زایمان طبیعی می گذرد و همه تغییراتی در صورتت می بینند که تو بیشتر در درونت آن را حس می کنی . برای بچه لباس تهیه می کنی و وقت های بیکاری سر اسم بچه با شوهرت بحث می کنی . بعد هم یک روز درد می آید و مثل کسی که منتظرش بودی ولی آمدنش را از ته دل باور نمی کردی . ترس روی سرت آوار می شود . ترس از درد بیشتر . می روی بیمارستان و فردا موجود ناآشنا و خیلی کوچکی که تو را یاد گنجشک خیس می اندازد و به سینه ات می چسبانند و می خواهند که شیرش بدهی و از آن لحظه به بعد تو می شوی مادر .

امروز می روم پیش مادرم پیش از آن کلی خیابان ها را بالا و پایین خواهم کرد تا چیزی پیدا کنم بعد برمی گردم سر کار روبان و کادویی هم می خرم. شیرینی هم می خرم از قنادی طلایی. همین پایین است توی میرزای شیرازی.

عکاس: ساناز صفایی/سوژه ی زیبا: الهه سلیمی

به هوش بودم از اول!

sanazsafaee — Tue, 08 Apr 2008 09:10:18 GMT

دوست عزیزی به من تذکر داد که بهتر است پیغام‌ها را فعال کنم. کلی سر هنر برای هنر و هنر برای مخاطب چانه زدیم کلی بهانه سر هم کردم، اما نشد که نشد. از امروز پیغام‌ها را فعال می‌کنم. لطف کنید پیغام بی‌نام و نشانی نفرستید یا پیغامی خصوصی، که می‌تواند خصوصی نباشد مانند:«شما چن سالتونه؟» می‌دانم کمی دشوار است ولی بد نیست به حقوق شهروندی و میزبانی و نمی‌دانم اخلاقی هم حرمتی بگذاریم و مولف را با حاشیه‌های بی‌مورد از کار و زندگی بی‌بهره نکنیم...

از دوستانی که تا امروز پیام‌های آن‌ها را تایید نکردم عذرخواهی می‌کنم. شاید حق با بعضی از شما باشد در هر صورت پیش به سوی مخاطب...

تابلوها را بزنین زمین می‌ریم تو میدونای شهر مجسمه بسازیم، آهای نقاشی‌های دیواری! با شمام زنای شلخته تو صف نونوایی – نه بابا من کجا هنر مردمی کجا؟!-

[دختر بهتره یه شعر بنویسی و بری کارای روزنامه رو تموم کنی که هندونه آبه]

‌

تردید!

از آخرین‌باری که زیبای کسی بودم

از بچه‌ای که توی آغوشم نمی‌خوابید

از بهترین روزی که یادم نیست، می‌ترسم

از آخرین مردی که دستای من‌و بوسید

از پرده‌های تور می‌ترسم

از رنگ ِ کاغذهای دیواری

از عکس‌های رنگ‌و رو رفته

از دوربین ِ فیلم‌برداری

از بچه‌ای که شکل ِ من می‌شه

با ساق ِ پاهای تراشیده

می‌ترسم از جوراب شلواری

که دخترم تو خواب پوشیده

هر روز با تردید می‌پرسم

یعنی کجا این خونه رو دیدم

این رب‌دوشامبر و کی تنم کردم؟!

چی شد که من این مرد و بوسیدم ؟

تو لمس ِ این پاهای مصنوعی

حسی شبیه ِ حس ِ تحریکه

از انعکاس ِ نور می‌ترسم

وقتی اتاق ِ خواب تاریکه

امشب دوباره خواب می‌بینم

این مرد ِ دیوونه من‌و کشته !

مثل ِ شبای پیش می‌ترسم

از قاتلی که یه زن‌و کشته !

از آخرین باری که زیبای کسی بودم . . .

ساناز-صفایی

sanazsafaee — Sat, 15 Mar 2008 12:15:18 GMT

با خودم عهد بسته بودم برم سفر، نه شمال نه. حالم از طبیعت زیبا و دل‌انگیز گل و بلبل بهم می‌خوره. برم جنوب سر مزار بابام؟ نه این‌کار افسردم می‌کنه. با همکارام برم کویر؟ می‌گن: بی‌دریغ زیباست. اما دیدن همکاران عزیز در تعطیلات! از فکرش هم سرسام می‌گیرم. تمام طول سال برای چنین روزی نقشه کشیدم اما در عرض این چند روز ذهنم از هر وسوسه‌ای خالی شده.

به زودی...

sanazsafaee — Wed, 20 Feb 2008 10:58:18 GMT

به هم عادت خواهیم کرد. به همان حرف‌های تازه به آن تخت بزرگ به آن خانه به آن همه اثاث. عصر‌ها روزنامه خواهی‌خواند. وقتی با سینی چای به تو نزدیک خواهم شد با همان تیشرت سفید روی آن مبل چرمی لم خواهی داد، من چای را در فنجان خواهم ریخت، قندان را رو‌به‌روی تو خواهم گرفت، تو بعد از چند لحظه مکث سرت را بلند خواهی کرد و روزنامه را روی سایه‌ی شمعی که ساعت‌هاست بین ما می‌سوزد سر خواهی داد.

صبح‌های زود با هم خانه را ترک خواهیم کرد و برای هم بین آن خیابان‌های شلوغ دست تکان خواهیم داد. تو مدیر یک شرکت بزرگ خواهی بود در مرکز شهر. خانم منشی بین روز شماره ی داخلی تو را خواهد گرفت و من پشت خط انتظار به بعد‌ازظهری فکر خواهم کرد که با هم در تالار بزرگ شهر خواهیم گذراند.

بارها از کنار هم رد خواهیم شد با لباس‌های شاد تابستانی، شال‌گردن‌های بلند بافتنی، بارانی‌های نمناک، پالتو‌های رسمی در میهمانی‌های شب با گیلاس‌های شراب شیرین. گاهی همدیگر را ترک خواهیم کرد به قصد یک سفر کوتاه، یک قرار کاری در کافه‌‌ای بیرون شهر، عیادت یک بیمار، سردرد‌های میگرنی. همدیگر را خواهیم بوسید در جشن‌ تولدهایمان در پایانه‌های مسافربری، در آستانه خواب‌های زودهنگام، برای توجیه دیر رسیدن‌هایمان برای حفظ ظاهر برای خالی نبودن عریضه. از هم خواهیم پرسید: کجا؟ ساعت چند؟ ناهار خوردی؟ شب برمی‌گردی؟ به هم جواب خواهیم داد: تا دیر وقت. معلوم نیست. میل ندارم. تو بخواب.

sanazsafaee — Tue, 15 Jan 2008 14:41:18 GMT

هر روز با اين انگيزه از خانه بيرون مي‌زنم كه انگار برداشت آخر از آن روز در انتظار من است همان‌طور هم مي‌شود ديگر تكرار نخواهد شد و هر شب طوري به خانه بر‌مي‌گردم كه كسي نداند انگار منتظري دارم. با دقتي چاي دم مي‌كنم كه نپرس بي اين‌كه ميلي به آن داشته باشم. دير مي‌خوابم انگار نه انگار فردايي در راه است. روي تخت دراز مي‌كشم و سيگار مي‌كشم به قصد كشت و به زحمت چشم مي‌سايم و كتاب مي‌خوانم طوري كه وقت را تنگ‌تر از هميشه مي‌پندارم. اتاق هميشه سرد است حتي در شهريور. چشمانت ضعيف شده. اين نظر پزشكي خواهد بود كه اگر به آن مراجعه كنم بي‌شك به من خواهد گفت. دوست دارم يك هفته مرخصي بگيرم و يك‌ريز با خودم حرف بزنم اما جمعه كه مي‌شود تاب نمي‌آورم. چرا دارم از خودم حرف می زنم؟

تهران 1386

sanazsafaee — Sun, 16 Dec 2007 08:32:18 GMT

مادرم به من دروغ می‌گفت. من بچه‌ی انقلاب نبودم. من فرزند ارشد خانه، نوه عزیزدردانه و دخترک شیرین بابا بودم.

دیر فهمیدم کتاب مقدس ما مثنوی نبود. قرآن زن‌سالارانه نبود. بهشت زیر پای مادرم نبود. پدرم سفر نرفته بود.

مادرم دلسوزانه به ما دروغ می‌گفت: آفتاب دلیل آفتاب است. بهشت کجا زیر پای مادرم بود؟ اهواز جهنم بود. شهیدی که از خون می‌ترسید پدر من بود. می‌سوختیم و بزرگ می‌شدیم میدان ساعت به وقت شن‌زار تفتیده‌ای بود پر از مردهای دشداشه‌پوش. ما قد می‌کشیدیم پشت شمشادهای سوزنی‌شکل. برقع بر صورت زنان جنوب چسبیده بود به پوست سوخته از آفتاب‌شان. و مادرم می‌گفت این رسم است. ما اهل جنوب نبودیم اسیر جنگی بودیم. کودکان کودک نبودند، دختران دوشیزه نبودند، بانو هم نبودند، همه مادر بودنند. مادر برادران کوچک‌شان. مادر عروسک‌های کاموایی‌شان. مادر پدران بی‌همسرشان. مادر شوهر مادر مرده‌شان. برای کودکان آن مردها نیز مادر بودنند. آن‌ها بزرگ می‌شدند تا مادرشان را پیر کرده باشند. مادر دروغ می‌گفت: دختر همسایه آمده با من بازی کند. او آمده بود مرا بزرگ کند وقتی با آن چشم‌های خاکستری روشن‌اش خیره می‌شد و دعا می‌کرد فردا مدرسه را سیل ببرد، بزرگ می‌شدم. آن‌وقت با هم از آخر صف فرار می‌کردیم و پشت سنگر مدرسه همدیگررا در آغوش می‌کشیدیم. این‌جا به‌دنیا آمدم پشت نیمکت‌های آبی نفتی. توی کوچه‌های زنبیل‌ و آسفالت‌داغ. با خاطره‌ نان و تره و ماهی دودی بزرگ شدم - زن همسایه می‌گفت: تهران مرگ و میره، مردم گشنن- توی راه تهران وقتی شنیدم خرمشهر آزاد شد. زن‌ها بیوه و آزاد شدند. سال بعد زن همسایه کور شد شنیدم دار قالی را فروخت دخترش را فرستاد خانه‌ی بخت. مادرم دروغ می‌گفت: پدرت هنوز سفر است.

ساناز صفایی